برون کا

2012-01-28T15:22:00.002+02:00

تهران هستم. دو هفته ست. شایدم ده روز شایدم بیشتر. نمی دونم. درگیر شمردن چیزا نیستم هیچوقت.
یه وضع نمی دونم ججوری بگمش.. وضع بد نمی تونم بگم ولی یه وضع بی حالی دارم. به شدت سگ و بی حوصله ام. از صبح که بیدار می شم تا شب که می خوابم هم سردرد شدید دارم. ناخونهامو تمیز نکردم لاک نزدم. ابروهامم حال ندارم تمیز کنم. کلن حال هیچ چی ندارم.
دیشب مامانم بهم گفت چرا به شادی گذشته ات نیستی؟ چیزی نداشتم که جوابش رو بدم. گفتم: تکلیف زندگیم معلوم نیست مامان.
بعد این حرفم تمام وجودم بغض بود و فقط "تن صدا"ی مامانم رو می شنیدم که داشت خیلی مهربون باهام حرف می زد.
بعد که خودمو قورت دادم اومدم تو دفتر خاطرات لپ تاپم نوشتم که: کلمه ی خوشبختی گنجایش حسی که آدم کنار مامانش داره رو نداره.
آدم کنار مامانش زنده ست. ازش دور باشه مرده.

2012-01-13T12:21:00.002+02:00

سخنرانی کوبنده در صحن آفیس استاد:
"استاد من واقعن نمی فهمم چرا نمره ی (حضور فعال تو کلاس) من رو صفر رد کردین. شما گفتید من هیچ وقت حرف نمی زدم سر کلاس. خب چی باید می گفتم؟ هیچ علاقه ای به بحث های فمینیستی ندارم. از اون گذشته؛ من کلن حرف نمی زنم. من تو فارسی حرف زدنش مونده بودم بعد شما انتظار چی دارید از من؟
اصلن شما می دونید دوست پسرم چرا منو ول کرد تو ایران؟ می گفت من همش ساکت بودم و رو نروش بودم. رو نرو شما هم بودم حتمن؟ ها؟"

*مکالمه از انگلیسی مودبانه به فارسی محاوره ترجمه شد
*در اصل این یک مکالمه ای بود که تو دنیای واقعی انجام نشد. روی صندلی جلوی آفیس استاد نشسته بودم و تو ذهنم چند بار پا شدم اینا رو بهش گفتم.
*به هیچ جام هم نیست ها. پنج نمره از صد نمره رو بهم "صفر" داده. ولی نباید می داده :( وقتی همه خواب بودن سر کلاس من همش به چسشرای فمینیستیش گوش می دادم و تو دلم مسخره اش هم می کردم. این یعنی تمام حواسم "فعال" بوده سر کلاسش :(
بیشور :( من ای پلاس می خواستم :(
تو یک فمینیست خر بیش نیستی
( اینو به انگلیسی بی ادبانه تو ذهنم بهش گفتم)

2012-01-08T18:34:00.001+02:00

از صبح دارم خستگی در می کنم
بعد الان کلافه شدم واقعن
می خوام وسط خستگی در کردنم یه کم خستگی در کنم
خیلی بی مزه بود نه؟ خودم می دونم.

2012-01-07T18:40:00.000+02:00

می دونید آدم دلش مامانشو بخواد
هرشب خوابشو ببینه
تو خواب واقعی واقعی باشه همه چی
مامانش خوشحال باشه
بعد آدم صبح پا شه خودشو تو همون جهنم دره ای که بوده ببینه
یعنی چی؟
می دونید یعنی چی؟
هرچندوقت یه بار با اون سرعت تخمی اینترنت ایران مامانتو تو او وو ببینی
تو یه صفحه ی تخمی مربع مربع بی کیفیت
با صدای بریده بریده
بشنوی
که چی کار می کنی
خوبی؟
درس می خونی؟
مواظب خودت هستی؟
یعنی چی؟
می فهمید یعنی چی؟
یعنی زندگی سگی یعنی زندگی تو خلاء

2012-01-07T01:07:00.000+02:00

بعضی وقت ها دلم می خواد به همین چس مثقال احساسی که ته دلم مونده و فقط وقتی یاد یه نفر می افتم آروم آروم آروم.. تالاپ تولوپ می کنه و می تپه واسه خودش، اکتفا کنم و ادای عاشقای داغون بی مخ رو در بیارم. عاشق بازی در بیارم. جار بزنم که هوووووووهووویییی ااااااووووووووه من از این خوشم میاد به درک که شما ها چی فکر می کنید. هووووووووویییییی کونتون بسوزه من عاااااااااااشق اینم. خرشم. دیوونه شم.
ولی اینقدر سانسور کردم این حس خاص نسبت به اون آدم خاص رو تو خودم که حتا بیان کردن حال و هواش هم برام سخته. چیزی که خدا اون پایین ازمون آویزون نکرده؛ ولی اینقدر همه چیز و همه کس رو حواله دادم به عضو نداشته، دیگه عین خیالم هم نیست که من تو این دنیای لعنتی و بعد ریدمون هایی که بهم شد هنوز قلب دارم. دلی دارم که خوشش میاد از کسی.
خوشم نمیاد که اینقد بی خیالم. ناراحتم از اینکه زمان همینجوری داره می گذره و اون آدم اصلن حتا شاید ندونه که من ازش اینقد خوشم میاد. یا شاید اینم احتمالش زیاده که بدونه و بفهمه و ایگنورش کنه و حواله کنه به عضو شریفش. وقتی اینجوری فکر می کنم می گم ولش کن. من حوصله ی ضایع شدن ندارم. حوصله ی اینو ندارم که بگم من ازت یه جور دیگه خوشم میاد و بعد بشینه یارو بحث فلسفی چسشر کنه که دنیا اینجوری شده اونجوری شده رابطه ها اینجوری شدن اونجوری شدن. اصلن من حتا دنبال رابطه با اون آدمم نیستما. یعنی به شدت دارم از تنهایی خودم لذت می برم. کلن رابطه داشتن الان بی ربط ترین چیزیه که می تونم تصورش کنم. ولی دوست دارم بدونه. می فهمید چی میگم؟ اینکه یکی بدونه من تو چه شرایط داغون روحی هستم و تو این شرایطم باز اونو به عنوان یه آدم کامل با ارزش، با بقیه ی احمقای کثیف دنیا جمع نمی بندم حتمن باید براش خوشحال کننده باشه. کاشکی می شد فقط بفهمه. شایدم بدونه اصن. نه نه .. فکر نمی کنم بدونه. خیلی یبس و کول و بی خیالم در این زمینه.
ولی دوست دارم بدونه برام مهمه. بدونه چه جزئیات کوچیکی منو ساعت ها به یادش می ندازه. بدونه که اینقد گه و دوست داشتنیه و اینقدر حس می کنم بهم شبیهه که هیشکی به چشمم نمیاد. کرخت شدم اینقدر به نظرم کامله. هیشکی به کاملی اون ندیدم تا الان.
بعد از اونور عین سسسگ بی تفاوتما...
الان هی دارم سلکت آل می کنم هی دی سلکت که این چیزشرا رو پاک کنم یا نه بزارم مثل بقیه چیزشرای دیگه ی وبلاگم بره بالا.
دوست پسر سابقم یه چیزی می گفت که مصداق بارزش الان خود منه. می گفت دخترا اگه بیست و پنج رو رد کنن و دوست پسر نداشته باشن یا ازدواج نکرده باشن چسخل میشن و این چسخلیشون به طرز وحشتناکی تابلوئه برای بقیه.
حالا حکایت حال و روز ماست.

2012-01-06T01:51:00.001+02:00

یکی دیگه از کابوس های بچگیم گیر افتادن توی باتلاق بود. نیس همش کارتونای اون موقع راجع به این چیزا بود. منم که قوه ی تخیلم بالا از بچگی.. می نشستم قشنگ ساعت ها فکر می کردم. شنیده بودم که وقتی توی باتلاق گیر افتادی نباید سعی کنی که بیرون بیای. نباید تکون بخوری. باید آروم و بی حرکت تسلیم بشی که کم کم دماغت هم بره زیر ان و گه تا دیگه خفه بشی و بمیری. بعد به جان خودم. به جان خودم. به جان خودم. هفت هشت سالم بیشتر نبود. می نشستم فکر می کردم که تو اون مدت برام گنجیشک ها باید بیان آواز بخونن. پروانه ها بیان دور سرم بچرخن. باید طبیعت دست به دست خودش بده و اون چند ساعتو به من خوش بگذرونه. بعد تو همون طفولیتم به این فکر می کردم که عین یه مرد تو اون لحظه ای که یه سانت مونده برسه به دماغم چیکار کنم. با خودم می گفتم عین یه مرد باید بی تفاوت باشم و چشمامو ببندم و توکل کنم.

بعد همش این پیش فرضو از خودم داشتم که احتمال این هم هست که کولی بازی در بیارم تو اون لحظه. یعنی هی تقلا کنم و دست و پا بزنم که دماغم نره زیر ان و گه. ولی هی سعی می کردم به خودم جرات بدم که نکن!!! نکن این کولی بازیا رو!! دست و پا بزنی خودتو سبک کردی. تا آخرین لحظه حالشو ببر.

بی خیال باش

ولش کن

شد که شد

دارم میگم به ولای علی یه بچه ی هفت هشت ساله بودم

به ولای علی اگه خال ببندم.

تازه نصف فکرام یادم نمیاد. وگرنه از همون طفولیت فکرم پی بی خیال زندگی کردن بوده.

وآلا به جان شما.

دارم میگم به ولاااااااای علی D:

2011-12-31T14:38:00.001+02:00

اون موقع ها که آدما تو غار زندگی می کردن چجوری بودن؟ یعنی تنها بودن؟ آره من فکر می کنم تنها بودن. یعنی هرکی تو غار خودش بود. هرکی غذای خودش رو تنهایی می خورد. مثلن اگه زن و مردی هم از روی غریضه جذب هم می شدن بعد اینکه نیاز غریضه شونو رفع کردن باز می رفتن تو غارای انفرادی خودشون. بعد زنه هم اگه حامله می شد تنهایی تو غار خودش می زایید. بعد بچه هاش که تونستن دیگه از خودشون دفاع کنن و برای خودشون غذا پیدا کنن می رفتن برای خودشون یه غار پیدا می کردن.
بعد من الان مساله ام اینه: وقتایی که تنها بودن فکر هم می کردن؟ یا فقط به اینکه نیازای اولیه شونو رفع کنن مشغول بودن. یعنی منظورم اینه که غم داشتن؟ دلشون جایی گیر می کرد؟ فکر می کردن نیاز دارن یکیو بغل کنن گریه کنن؟
همینه دیگه. اگه ماها هم الان دم غارهای انفرادیمون پیتزا و خریدای سوپرمارکتو نمیاوردن، اگه دسشویی همین بغل نبود با شیر آب گرم و سرد، اگه یه کمد پر لباس نداشتیم؛ هیچ وقت فکرمون مشغول این چیزا نمی شد.
واقعن دوست دارم گم و گور شم یه غاری جایی.

2011-12-30T00:10:00.002+02:00

دقیقن فهمیدم چه مرگم شده. دقیقن فهمیدم. گلوم گیر کرده جاعی. بعد هی اینو به روی خودم نمی یاوردم تا الان.
الانم می دونید چجوری فهمیدم؟
دیدم به عکسی که توش داره لبخند می زنه همینجوری دارم لبخند می زنم.

2011-12-28T13:47:00.001+02:00

آدم گه بخوره جواب سلام بعضیا رو هم بده. یعنی گه بخوره ها. مرتیکه دوزاری کنه اومده به من میگه تو کادوی سال نوی من از طرف خدایی :| وادفاک یعنی :| حالا فکر کنید یه بار فقط تو دانشگاه باهاش حرف زدم. انآقا :| اصلن من با این جمله اش مشکل دارم. یعنی چی کادو؟ حتا اگه به فرض محال باهاش دوست هم می شدم ینی چی این حرف آخه؟ کادو؟ کادو؟ نه واقعن یه آدم کادوئه؟ یه کادو می تونه یه آدم باشه؟ اه چرا بعضی از مردا اینجوری فکر می کنن آخه؟ کادو آخه؟ کادوی سال نو؟ وادففففففففففاک اه اعصابم خورد شد از اون موقع تو فکرم. بعد اینو که گفتا.. همنیجوری لالمونی گرفتم.. یعنی چی آخه؟.. این رو چه حساب این حرفو زده؟ بعد خب حالا منظورش چی بوده؟ خب حالا من چیکار باید بکنم؟ آخه کنه هم کنه های قدیم به قرعان... کادو آخه؟.. کادوی سال نو؟...
اوفففففففففففففففففف
خاک تو سرت من چی بگم آخه به تو؟
فففففففففففففففف

2011-12-26T12:18:00.000+02:00

ضعیف شدم. هر اتفاق کوچیکی یا سگم می کنه یا گریه ام می ندازه. البته که اتفاق کوچیکی نیست این که مامانم از پشت وبکم بگه دلم برات تنگ شده. ولی همین جمله منو می تونه روانی کنه. می تونه منو بکشه. می تونه داغون و فرسوده ام کنه.
ضعیف شدم دیگه.. ضعیف.

2011-12-25T17:45:00.000+02:00

من اون کرم ابریشمی ام که پیله رو ول کرده و رفته. نه با کرم خاکی ها می پره تا با پروانه ها. تنهایی داره حالشو می بره. دوست داره تا آخر عمرش همینجوری زندگی کنه تا آخر تو بی هدفی بمیره.

2011-12-24T20:26:00.004+02:00

یک عالمه فیلم ندیده دارم ولی می خوام قبل خواب باز هم رسلر رو ببینم. تمام سلول های مغزم درک می کنن تنهایی قهرمان فیلم رو.

2011-12-22T14:19:00.001+02:00

سلام. خوبی؟ منم خوبم. این من خوبم شده جمله ی من. بعضی شب ها که با دوستام دور هم جمع می شیم و فضانوردی می کنیم هرچند وقت یک بار من از روی اخترک خودم اعلام موقعیت می کنم به همه و می گم "من خوبم". فکر کنم البته ازم می پرسن که خوبی؟ یا خودم بدون اینکه بپرسن جواب میدم. یا فکر میکنم که می پرسن و جواب میدم. یا چی؟
حالا هرچی. داشتم می گفتم خوبم. تو هم خوب هستی؟ کجا هستی اصلن؟ توی اتاق؟ دراز کشیدی روی تخت؟ داری به نقاش شدن فکر می کنی هنوز؟ بمیرم الهی.
کاشکی جدا نمی شدیم از هم. دلم برات خیلی وقت ها تنگ میشه. خیلی وقت ها واقعن از نبودنت زجر می کشم. اگه بودی شاید موقع دعوا بهم نمی گفت: تو چرا چون خودت نمی تونی کسیو دوست داشته باشی نمی تونی اینم قبول کنی که کسی می تونه واقعن کسی رو دوست داشته باشه؟.. و من هیچ جوابی نداشته باشم و بغض کنم که ای... چرا اینا نبودن تو رو دست گرفتن؟
وقتی یادت می افتم کنجکاو می شم که کدوممون زودتر پیر می شیم؟ من؟ که دیگه دوست دارم آواره بمونم و خونه نداشته باشم؟ یا تو؟ که موندی توی خونه. پیش مامانی. بابا رو گاهی می بینی. شب ها که بابا تو هال می خوابه می ری به بهانه ی آشپزخونه رفتن نگاهش می کنی. شاید نیم ساعت بنشینی رو اون مبل کنار آشپزخونه و بابا رو نگاه کنی. که جلوی شومینه رخت خواب پهن کرده، موبایلش بالای سرشه، روش هیچ چی ننداخته، و دست ها شو جمع کرده تو سینه ش و خوابیده. خر خر هم می کنه. آره یادمه که خر خر خیلی می کرد. هنوز هم اگه اعصاب امیر از دست خر خر هاش خورد بشه می ره یواشکی بیدارش می کنه و بعد جیم می زنه؟ حق داره بچه خوب. جانم.. هنوز هم امیر تا چهار صبح با کامپیوتر فوتبال بازی می کنه؟ هنوز اون دختره باهاشه؟ هی بهش اس ام اس می زنه تا صبح؟ هنوز با تلفن زیاد حرف می زنه؟
می دونی؟ شاید اصلن ما نباید از اول با هم می بودیم. اوففف چه جمله ای گفتم. عین این هایی که مثلن صد سال ایران نبودن و بعد فارسی رو اشتباه حرف می زنن :)) ولی می دونی؟ یعنی.. می فهمی؟ منظورم رو می فهمی؟ فهمیدی چی گفتم اصلن؟ یا تو شوتینا به سر می بری هنوز؟ راستی.. هنوز عاشق اون هستی؟ ای خاک بر سرت اگه باشی. نیستی؟ چه می کنی کلن؟چــــی مـــی گــــی کلن؟ خودت هم آخر نمی فهمی. اصلن شاید من زودی مردم و تو زنده موندی. باور کن تا آخر عمرت هم نخواهی فهمید که کلن تو زندگیت چی می گی!
یادته وقتی جدا شدیم چقدر قاطی بودم؟ بی شرف! تو هم منو ول کردیا! باشه... اصلن انگار قسمت زندگی من اینه که همه ولم کنن. الان اگه پشت فضاپیما بودم می گفتم: ولم نکنید بو می دما :)) بعد هم یک عالمه می خندیدم.
ولی الان آرومم. هوا آرومه.. صدای پرنده میاد.. صدای یه کم ماشین از اون خیابون دوره.. یعنی مثلن فرض کن هر پنج دیقه یه بار یه ماشین! بمیرم برات!! حسودیت شد؟ چه می کنی اصلن با ترافیک تهران؟ آره تو راست می گی! دوستش داری؟ :)) ریدی عیزم! خودم یادمه وقتی تو ترافیک چند ساعت گیر می کردی چه اعصابی از جفتمون سرویس می شد. البته من بیشتر و تو کمتر. تو همیشه خوشبین بودی. اصلن دلیل جدایی مون هم فکر کنم همین بود. تو زیادی خوشبین بودی. زیادی سریع عاشق می شدی. اه ریدم تو اون هیکلت.. زیادی احساساتی بودی. هرچقدر هم تا العان از زندگیم عقب افتادم به خاطر احساساتی بودن بیش از حد تو بوده.
ببخشید.. بد حرف زدم باهات؟ ببخشید. دست خودم نیست خب. تو که نباشی من عصبی ام. اصلن همینی که هست. عصبیم. بهتر از خر گوش دراز بودنه که. تو همونجوری که هستی باش منم همینجوری که هستم.
ولی
ببین
کاشکی یه روزی به هم برگردیم نه؟
ولی خیلی بزار بگرزه خب؟ خیلی.. تو باید تنهایی بکشی. من هم. تو ببینی دقیقن چه مرگت بوده. من هم باید بفهمم کلن حرفم چیه.
چیزشر دارم میگم نه؟ مثل همیشه. هاها بخند خب.
الان دقیقن کجایی؟ کاشکی می شد بهم بگی. ولی اینقدر دوریم از هم. اینقدر دوریم از هم. که اصلن تا نامه ی من به تو برسه و تا تو بخوای بخونیش و تا بخوای جواب بدی اوووووووووووووووووووووووووح.. خیلی طول می کشه.
دلم بره وقتایی که با هم نقاشی می کردیم تنگ شده.
بره وقتایی که تو تنهایی با اون می رفتی بیرون حتا. بره وقتایی که خودمو جر می دادم بهت بفهمونم آینده خودتو در نظر بگیر نه خوش اومدن لحظه ای کسیو. بعد تو هم همش خودتو به علی چپ می زدی و حرف تو کله ت نمی رفت. فکر می کردی بی خودی منفی بازی می کنم و از قصد می خوام برینم به رویا های چیزشری تو.
ولی دیدی به جفتمون ریده شد؟
:(
من الان یه کم ناراحتم. خیلی ضعیف شدم راستش. ظاهرم رو نبین قلدری تو خالی می کنه. عین شیری می مونم که دندون مصنوعی داره.
الان دندون مصنوعی هام رو نزاشتم. خودمم و خودم. نشستم جلوی مونیتور عین احمقا دارم بره تو نامه می نویسم.
وبلاگم رو که می خونی نه؟

من برم؟ تو مواظب خودت هستی؟
قول میدی بعدن به هم برگردیم؟ البته قولم ندادی ندادی. دلتم خواست اصلن برنگرد حتا. وآلا..
چمیدونم اصلن.
خب،..
خدافظ.

2011-12-21T15:47:00.000+02:00

نمی دونم چرا اعصابم خورده. فکرم نمی دونم مشغول چیه. تمرکز نمی تونم بکنم رو درسم. بره فردام کلی بدبختی و گرفتاری دارم. نشستم پیپرامو همینجوری نگا می کنم و ورقشون می زنم. بره خودم نسکافه درست کردم. بوش می کنم و حالشو می برم. بعد این وسط یاد چیزای احمقانه و فان می افتم و خندم می گیره. مثلن پنچ ویقه پیش در حالی که زل زده بودم به مونیتور خاموش پقی زدم زیر خنده. چون یادم افتاد صبح سر کلاس استاد خیلی جدی و سختگیرمون داشت راجع به مردهای یوفی حرف می زد. بعد قبل اینکه بحثشو شروع کنه گفت دو یو نو یوفی؟ بعد یه پسر ایرانیه که دیقن پشت من نشسته بود گفت نه. نمی دونم یوفی چیه ولی یوگی می دونم چیه. بعد استاده گفت شاید همونی باشه که منظور منه. میشه توضیح بدی یوگی چیه؟ بعد پسره با جدیت هرچه تمام تر گفت یوگی اسم یه کارتونی بود که وقتی بچه بودم تو ایران می دیدمش!
فککن آخه!!! :)))

2011-12-21T00:06:00.003+02:00

بابا کاشکی فیسبوک داشتی. که بیام کامنت بزارم برات. یا کاشکی این یه چیز متداول بود برام. که اس ام اس بزنم. بگم. دوستت دارم. بی اندازه. بیشتر از همه چیز دنیا. خیلی... خیلی دوستت دارم.

FUCK YOU TO ALL THE POLITICIANS

2011-12-19T21:09:00.001+02:00

دارم آهنگای اینا رو گوش میدم. همیشه با اینا انرژی می گرفتم؛ الان ولی بغض بدی دارم.
می دونید؟.. انگار داره بهم میگه خاورمیانه ای جهان سومی بدبخت عزیز.. تو همیشه همین خواهی موند. تحقیرت می کنن.. تحریمت می کنن.. فک می کنن از پشت کوه اومدی.. فک می کنن هیچی حالیت نیست.. فک می کنن غذاتو با دست می خوری و شتر سوار میشی.. فک می کنن تنها سرگرمیت اینه که یکیو سنگسار یا اعدام کنن بعد تو بری وایسی صحنه رو تماشا کنی..
چرا؟ چون یه رئیس جمهور مادرجنده دارین که..
فاک
فاک
فاک
کانادا دیگه به هیچ وجه مهاجر ایرانی نمی گیره.

2011-12-12T16:10:00.001+02:00

از صبح دارم کارای کسخلی می کنم. دانشگاه نرفتم با اینکه راس ساعت هم بیدار شده بودم. حوصله نداشتم. یعنی اصلن حوصله نداشتم ها... اصلن.
اول رفتم جیره ی روزانه ی شکلاتم رو خریدم با یه بسته مرغ. مرغ رو انداختم تو قابلمه و اومدم پای کامپیوتر. بعد از بوی سوخته فهمیدم که قابلمه در حال آتیش گرفتنه. واقعن تو مود هیچی نبودم امروز. اونم قوز بالا قوز شده بود برام. دیگه هیچی دیگه.. مثل بیشتر روزای دیگه ام به جای غذا شکلات خوردم.
اصلن از دیشب سگم. دپ زدم. دیشب حرف جردن شد با دوستم؛ داشت یه خاطره ی خنده دار از جردن تعریف می کرد که تمام حواس و فکر و ذهن منو برد و چسبوند به جردن و دپم کرد.
یادم اومد که دیگه تهران شهر من نیست. من دیگه بر نمی گردم اونجا. دیگه هیچ صبحی نیست که اونجا پاشم و روتین زندگیمو شروع کنم. دیگه اونجا دانشگا نمی رم اونجا کلاس نمی رم اونجا اشتراک هیچ مجله ای رو نخواهم داشت. اونجا دوست پسری نخواهم داشت.. فقط شاید یه ماه در سال شایدم یه ماه در چند سال برم تهران. اونم اگه خانواده ام از ایران نرفته باشن بیرون تا یکی دو سال دیگه. وگرنه بره دیدن کی برم اونجا تعطیلات؟
:(
غمم گرفته دیگه.. غم.
جردن که گفت یاد کلاسای ماه مهر افتادم که می رفتم. یاد موزه ی امام علی که چن تا سکه به یکی از نقاشی هام داد. یاد دکتر کارکیا و سیمای دندونم تو بچگی. یاد دکتر نظری با اون منشی از کون فیل افتادش. یاد دکتر فاضل با اون کوچه ی سراشیبیش تو زمستونا موقع پارک کردن. یاد اون باری که دوست پسرمو تقاطع جردن و میرداماد پیاده کردم و هی وجدان درد داشتم که چرا تا دم خونشون نرفتیم باهم. یاد یه شب دیگه که تو ترافیک جردن نزدیک دو سسساعت گیر کرده بودم و وقتی ساعت یک شب رسیدم خونه مامانم تا فرداش باهام حرف نزد! یاد ته جردن و گاز و گوز تو مدرس تا کردستان. یاد همه چیز تهران اصلن. یاد همه چیزش :(
صبح های زود خلوتش. روزای بعد بارونش که کوها معلوم بودن با یه برف کم. یاد پلیسای طرح زوج و فرد. یاد گل فروشای توی خیابون. فال گیرا. گردو فروشا.
دوستام. کافه ها. صالح علای تو پاچه کن. کافه تئاتر. سرخه.
اتاقم. گربه هامون. ماهیامون. همسایه هامون.
پسر همسایه روبروییمون. ( عجب انی بود) دختر تخس سر کوچه با اون دیویس شیش سیاهش که هنوزم به خونش تشنه ام می خوام دهنشو صاف کنم.
روزنامه فروشی مون. ایستگاه اتوبوس ته کوچمون. علی آقا بقالمون ( که با من لاس می زد خیر سرش)
صدای زنگ تلفن خونمون حتا.
کلید خونمون. که هنوزم دارمش. در ساختمون. در خونه. جاکفشی. تلویزیون. مبل.
بوی غذا. صدای حرف. صدای کانالای ماهواره
:(

2011-12-11T16:17:00.001+02:00

مد شده همه باشعور شدن. همه مطالعه می کنن؛ همه فیلم می بینن.
مد شده همه هنرمند شدن. همه یه برند بره صنایع دستی خودشون دارن؛ همه تیریپشون هنری شده.
چرا تنها تر شدیم پس؟ چرا از هم دوریم اینقدر؟ چرا باهم بودن و صمیمی بودن و هوای همو داشتن دیگه مد نیست؟ چرا همه ی اینا خلاصه شده تو روابط لوس و حال به هم زن پشت مونیتور؟ چرا آدم خودکفا، ینی آدمی که اعتماد به نفسش به حد خودکفایی رسیده باشه؛ دیگه کسیو قاطی خودش نمی کنه؟ چرا آدما با هم ندار نیستن دیگه؟ چرا هیشکی به معنای واقعی حال کردن، با کس دیگه ای حال نمی کنه؟ چرا آدما نمی فهمن که تنهان؟ چرا نمی دونن که تنهایی درده؟
چرا ظاهر خوب مد شده بعدشم تنهایی؟
واقعن چرا؟

2011-12-10T22:42:00.001+02:00

راضیم از خودم! رفتم یه شال طرح فلسطینی خریدم. این روزا همش بحث حق مال فلسطینیاس یا اسرائیلیا بود با دوستام. الان کاملا راضیم از خودم. اینقد خوبه حرف خودمو می زنم و هیش کی نمی تونه هیچی تو کله ام فرو کنه. اینقد خوبه D:

2011-12-07T23:03:00.001+02:00

با من حرف بزن.
حرف مفت.
با من حرف مفت بزن.
حرف غیر مفت آدم رو مجبور به حرف پس دادن می کنه؛
من که حرفی ندارم. تو ولی حرف بزن.

2011-12-06T14:09:00.001+02:00

خودم رو ول کردم ببینم ماهیت اصلی وجودم چیه. الان چند ساله که چهارچوبی برای کارهام ندارم.
داره از خودم خوشم میاد چون هیچ چیز دنیا به هیچ جام هم نیست. دارم خودم رو اینجوری می شناسم که آدمی هستم که بی منطقه. بی احساسه. خشک و یبسه. هیچ چیز هیجان زده اش نمی کنه. حرف هیچ کس رو قبول نداره ولی به همه میگه آره تو راست میگی. چون حوصله ی """حرررررف زدن آدمها""" رو واقعن نداره. به افکار آدما احترام می زاره ولی ازشون عمرن تاثیر نمی گیره.
آدمی که دارم می شناسم یه شعبون بی مخ تمام عیاره. خوشم میاد ازش چون دقیقن خود خودشه. به خاطر هیچ بشری حتا تره هم خورد نمی کنه مگه اینکه تره ی خورد شده رو خودش بخواد بخوره و ته مهشو یه کم به طرف مقابلش بده.
با هیچی حال نمی کنه غیر خودش.
عین یه اسب یاغیه؛ رام هیچ کس هم نمیشه.
داره حالشو می بره واسه خودش.

2011-12-04T16:01:00.001+02:00

هروقت یه مرد رابطه دار بهم پیشناهاد میده از خودم بدم میاد :( به این فکر می کنم که شاید به خاطر رفتار خودم بوده. بعد به این نتیجه می رسم که نه بابا... من که کاری به کار کسی ندارم... بعد تصمیم می گیرم تمام روابطمو و دوستیامو قطع کنم با مردا. بعد باز به یه نتیجه ی دیگه می رسم میگم نمیشه که.. نمیشه که با نصف آدمای کره ی زمین قطع رابطه کنم. بعد به اون زنی که داخل رابطه با اون یاروئه هست فکر می کنم. به این فکر می کنم که اگه جای اون بودم چی؟ بعد از یه طرف دیگه دلم برای مرده یه کم می سوزه. می گم حتما از رابطه ش راضی نیست. حتمن خوشحال نیست با زن رابطه ش. بعد با عصبانیت تو دلم میگم که گه خورده رابطه رو داره کش میده وقتی خوشحال نیست. مگه زنه اسکل اونه؟ غلط کرده مرتیکه ان رابطه شو کات نکرده چشمش دنبال دخترای دیگه س
بعد به اینجا که می رسم اعصاب معصابم انی منی میشه و شروع می کنم به بد و بیراه گفتن به هر بی شرفی که از رابطه اش خوشحال نیست و اینو با طرف مقابلش مطرح نمی کنه.
فاک..
باور کنید بزرگترین خیانت همینه.

2011-11-30T14:09:00.001+02:00

فرق نمی کنه که عجله داشته باشم یا نه، کاری توی نت داشته باشم یا نه، هروقت بخوام غذا یا صبحونه بخورم اول لپ تاپم رو روشن می کنم. بعد غذامو میارم رو میز بغل لپ تاپم می خورم. هیچ کاری هم باهاش نمی کنما. همین که روشن باشه جلوم؛ انگار یکی بغلم نشسته که زنده س.
همچین چیزی شده برام.
شب ها هم اول در اینو می بندم بعد سر خودمو می زارم رو بالش.
کلن زندگیم همچین سیستمی پیدا کرده.

2011-11-28T12:46:00.001+02:00

رفتم نمره ی خلاصه مقاله هه رو از منشی استادم بگیرم می بینم با ماژیک نارنجی روش نوشته: سرقت ادبی... سه تا علامت تعجب هم آخرش گذاشته :(
زیرشم نوشته متن جدیدت رو لطفن سریع تر ارائه بده :(
یعنی چی سرقت؟ مگه من دزدم؟ اینا شعورشون نمی رسه نمی دونن کپی پیست از ویکی پدیا یه رسم اصیل دانشجوییه تو ایران. اصلن حال نکرم خدایی. یعنی چی به من میگه دزد؟

2011-11-26T21:19:00.001+02:00

یه چیزی باید بهم جون بده که نیست.

2011-11-23T18:04:00.001+02:00

امروز از دنده ی افسردگی پا شده بودم. حال رفتن تا دانشگاه رو هم حتا نداشتم.
ظهر که برگشتم با خودم گفتم من باید بگیرم بخوابم تا افسردگیم درست بشه. گرفتم خوابیدم. حدود چهار ساعت خوابیدم.
خواب دیدم بابام اومده اینجا...
بعد اینقدر خوشحال بودم تو خواب... اینقدر خوشحال بودم...
مطمئنم اولین و آخرین مردیه که اینقدر دوستش دارم.

2011-11-09T17:11:00.000+02:00

یکی از آرزو های بچگیم این بود که بزرگ که شدم شاه بشم. بعد به وزیرم بگم: هی وزیر... برو شهرو بگرد فلانی رو پیدا کن بیار.
فلانی مثلن کسایی بودن که اذیتم کرده بودن و اینا.. کرمی ریخته بودن یا هرچی... که اسمای همشونم تو یه دفتر یادداشت نوشته بودم اون موقع.
بعد وزیر میره فلانی رو پیدا می کنه و میاره.
بعد من میگم: هی وزیر... برو از اتاق بیرون. می خوام تنها باشم باهاش

بعد واسه بعدش فکر نکرده بودم چی کار کنم با یارو.
تو ذهنم مثلن هی می افتاد به گریه و می گفت غلط کردم جناب شاه، گه خوردم، عفو کنید منو..
دیگه تا همینجاهاش ارضا می شدم... به بقیه ش فک نمی کردم.

جرات حقیقت

2011-11-01T12:21:00.000+02:00

آخرین رابطه ی جدیت کی بوده؟
آخرین رابطه ی جدیم؟ نمی دونم. من هیچ وقت این چیزا رو حساب نمی کنم. طول اتفاقایی که دیپرسم کردن رو حساب نمی کنم. یعنی کلن یه گیجی خاصی بعد اتفاق های ناراحت کننده دور و برم رو می گیره که زمان رو تو خودش حل می کنه. فرض کن دو سال، سه سال، صد سال، یا یه سال، اصلن دیروز، چه فرقی می کنه؟ باورت میشه خودمم نمی دونم؟ واقعن نمی دونم.

2011-10-26T16:12:00.002+03:00

love has to be about more than commitment

before sunset/ richard linklater

2011-10-13T16:34:00.001+03:00

پنجشنبه ها غمبارند. هیچکس از ایران آنلاین نیست. فقط شوهر عارفه؛ اونهم به صورت آیدل؛ و از محل کارش توی سوئد آنلاینه.
خود پارسالم؛ روتوش شده؛ در سایز کوچیک؛ از وسط یه قلب برق برقی دارم به به خود الانم؛ که خیلی یبس و بداخلاق نشستم جلوی لپ تاپ؛ نگاه می کنم و لبخند می زنم.
یه قلب بی خود و خز روی یکی از تاپام بود. کندمش زدم به در کمدم. عکس سه در چهار مضحک خودم رو هم گذاشتم وسطش.
اون ور شیشه هم پر ابره. ابرهایی که تو شیکمشون یه ضبط قدیمی قایم کردن و اگه حواست بهشون باشه بعضی موقع ها صداشو بلـــــــند می کنن و از تو شیکمشون صدای بلبل و جیرجیرک واست در میارن. بعضی وقت ها به این فکر می کنم که ای کاش می شد روزی که قبرس رو برای همیشه ترک می کنم یه تیکه از ابرهاشو بککنم و با خودم ببرم. به جایی که هنوز نمی دونم کجای دنیاس.
امروز کنفرانس داشتم. راجع به فمینیسم و رسانه. اصلن خوب نبود اصلن. اصلن حال اینو نداشتم که نظرای شخصی خودمو بگم. فقط کتابی که استادم معرفی کرده بودو پرزنت کردم و بعد هم که همه سوال می پرسیدن ازم؛ از تو همون متن چرت و پرت کتابه جواب می دادم. حتا حال اینو نداشتم که بگم اینا فقط نظر نویسنده ی کتابس. من تا الان به این شروورا همش می خندیدم.
چارده صفحه نشسته بودم با دلیل و مدرک نظرای شخصی خودمو ثابت کرده بودم که راجع به اونا حرف بزنم ولی اصلن تو مودش نبودم. نمی دونم چرا.
توی این یه هفته خودمو کشته بودم پای اینترنت کلی مقاله درآورده بودم کلی چیزمیز سرهم کرده بودم...
ولی حال نداشتم.
گفتم که چی؟ که چی به این همه آدم بگم که من مخالف اونا فکر می کنم؟
امروز
کلن
حال نداشتم
امروز خوب نبود.
دپینگم.

2011-10-09T20:52:00.002+03:00

از بچگیم تا الان هروقت می بینم یکی یهویی خیلی ابراز علاقه بهم می کنه و اصرار داره خودشو بهم بچسبونه؛ اولین چیزی که بهش فکر می کنم اینه که شاید خودم خبر ندارم و دیروز پریروزا اسممو تو روزنامه ای جاعی نوشتن که مثلن فلانی برنده ی یه عالمه پول شده یا یه چیز خیلی گنده بهم رسیده که خودم خبر ندارم؛ ولی اونی که کنه شده خبر داره.

2011-10-08T19:16:00.001+03:00

تو را می بوسم...
من عکس تو را می بوسم؛
من
هرشب
ال سی دی موبایلم را
می بوسم.

2011-10-01T17:12:00.000+03:00

داشتم تو راهرو بره خودم را می رفتم یکی از دور بهم نگاه می کرد و تا رسید بهم یه چیزی به یه زبونی گفت که نفهمیدم چیه. بعد به طرز خشمناکی زل زدم تو چشش که ینی چی میگی؟ اونم ناراحت شد به اینگلیسی گفت: هیچی.. هیچی.. فقط گفتم سلام.
ولی من فک می کنم به زبون خودش بهم یه حرف بد زد.
نه؟...
وگرنه ینی چی... آدم را بره و به زبون خودش به بقیه سلام بده.
:|
کلن بدبینم.
به عالم و آدم.

2011-09-29T11:47:00.004+03:00

یه مدادنوکی خریدم که چهارتا نوک اضافه توش داره. تازه یه دونه هم که توش بره استفاده کردن گذاشتن. الان پاککنشو درآوردم دیدم یک دو سه چهاااااااار تا نوک اضافه توش هست. وای نمی دونید حس اینایی که تو بانک خونه ای ماشینی چیزی برنده می شن رو دارم.

2011-09-22T19:46:00.002+03:00

هرچقدر سنم بیشتر میشه وسواسم به تمیزی شدیدتر میشه. دیشب اصلن خوابم نبرد همش حس می کردم پتوم کثیفه باید بشورمش. درصورتی که فقط دوهفته است دارم ازش استفاده می کنم.امروز پتوم و روبالشیم و روتختیمو با دست و پا و پودر شستم و الان راضیم از خودم.زودتر پیر بشم ببینم وسواسم به کجا می رسه.هی بشورم هی بسسابم هی بخندم به خودم.

2011-08-02T22:36:00.000+03:00

تنهایی عامل اصلی سرطان؛ و برای سلامتی مضر است.
دیپرسی عامل اصلی سرطان؛ و برای سلامتی مضر است.
دوری از عزیزای زندگی عامل اصلی سرطان؛ و برای سلامتی مضر است.
بی حوصلگی عامل اصلی سرطان؛ و برای سلامتی مضر است.
غمباد داشتن عامل اصلی سرطان؛ و برای سلامتی مضر است.

2011-07-30T14:36:00.000+03:00

آی عشق آی عشق
رنگ آشنایت
پیدا نیست

2011-07-28T23:41:00.000+03:00

گربه ای میشناسم که روح ظریف دخترکی بندباز را با وسواس به خود دوخته است. با خودش زمزمه میکند تماشاچی می آید که برود. ماندن در کارش نیست و معلق ماندنت در زمین و هواست که آنها را به وجد می آورد. میگوید دل بستن به تماشاچی هایی که چشمشان از خوشی برق میزند همیشه سقوطی رقت انگیز به دنبال دارد.

2011-07-28T22:56:00.003+03:00

از صدای چرخ های ماشین همسایمون توی پارکینگ میشه یه کتاب نوشت. شب ها که از سر کار میاد و صبح های زودی که راس ساعت شیش میره سر کار.
نمی دونم چمه. فکرم مشغوله. دارم همیجوری به صدای چرخای ماشین همسایمون فکر می کنم.
من یه چیزی کم دارم که فکرم بی خودی مشغول چیزای چیزشر میشه.
حتمن کم دارم دیگه.

یه دوست پسرم نداریم ما رو ور داره ببره کافی شاپ

2011-07-21T19:00:00.000+03:00

تلویزیون داشت آموزش معجون نشون می داد.
وااای نمی دونید. مغز پسته ها رو ریخت... خامه رو ریخت... عسلو ریخت... بستنی رو ریخت... آناناس رو ریخت... دارچین رو ریخت... وااااااای... گردو رو ریخت... کنجد رو ریخت... شیر رو ریخت... وااییی.. من دیگه خل شده بودم بقیه شو یادم نیست.
عین یه پسر بچه ی شونزده ساله که داره فیلم پورنو می بینه زل زده بودم به تلویزیون.

2011-07-13T12:52:00.001+03:00

همکلاسی دبیرستانم دیده شده توی فرودگاه امام. نصفه شب با ماتیک مربا. با یه کیف کوچیک داشته می رفته دبی. توی فرودگاه دبی هم مردی منتظرش بوده که ازش ده سال؟ نه. بیست سال؟ نه؛ بیشتر از این حرف ها بزرگتر بوده.

اینا رو کسی بهم گفت که از همون اول فکر کرده بوده این دوستم داره می ره دیدن نامزدی کسی. بعد هم گیر داده بوده که ای بابا خب چرا ازدواج نمی کنید؟ مگه چند سال اختلاف دارید؟

بعد هم فهمیده که عجب.. اینا تو اینترنت همو دیدن و خیلی هم از یارو پیرمرده دل خوشی نداره و...

یک هفته بعد هم داشته بر می گشته تهران این دوستمون.

وای

گه به این دنیا

2011-07-10T12:35:00.000+03:00

از این وضعیت خواب و بیداری که برای خودم به وجود آوردم متنفرم.
الان ساعت یک و نیم ظهره و من تازه از خواب پا شدم. هفت هشت صبح بود که خوابم برد. اون هم به زور عوض کردن همه ی اتاق ها و تخت های خالی خونه.
هنوز ساعت نه نشده بود که یکی زنگ زد. دو بار زنگ زد و سریع قطع کرد. خودمو کشون کشون و خوابالو رسوندم زیر میز تلفن. که تا زنگ زد بردارم و بهش فحش بدم و خیال خودمو راحت کنم.
داشتم خواب همین جر و بحث های تلفنی رو می دیدم که باز زنگ زد. سریع برداشتم گفتم علو؟ هول و دستپاچه گفت خانوم وصل می کنی بخش قلب؟ گفتم بخش قلبم کجا بود؟ گفت مگه بیمارستان فلان نیست؟ گفتم نه اینجا خونه اس. ولی اینقد زنگ زدی کله ی صبح که تیمارستانش کردی. گفت ببخشید خانوم من دکتر فلانی هستم. از اینکه مزاحم خوابتون شدم هم معذرت می خوام... فکر کنم هنوز هم داشت حرف می زد که گوشی رو قطع کردم و همونجا خوابیدم.
احساس کردم یه وانت سفید داغون داره از بغل موهام. روی زمین آروم راه می ره و یه آدم چرک با بلندگوی سبزی فروشی صداشو انداخته رو سرش که: شیرآلات... خریداریم. بشکه... خریداریم... کوفت... خریداریم. زهرمار... خریداریم.
همون جوری با چشمای بسته رفتم دور ترین نقطه ی خونه نسبت به کوچه خوابیدم توی پذیرایی. گرم بود و مبلاش فقط برای نشستن اون هم فقط در حالت عصا قورت داده طراحی شده بود. تازه کلاغ ها و گربه ها هم داشتن توی بالکن با هم دعوا می کردن. فکر کنم چند دقیقه وسط میدون جنگ خوابیدم. بعد پا شدم نشستم. بچه گربه کوچیکه از توری بالا رفته بود. مامانش از پایین صداش می زد. کلاغه هم نفهمیدم کجا درگیر بود واسه خودش.
برگشتم توی اتاق. وانته رفته بود. ولی مامانم و عاطفه پای کامپیوتر بودن. یعنی مامانم روی تخت و عاطفه پشت کامپیوتر. عاطفه باید تمام چیزهایی که فلان وکیل بهش میل زده بود رو بلند بلند می خوند و مامانم از روی چک لیستش خطشون می زد.
رفتم تو اتاق مامانم. روی تختش یه عروسک تمساح صد و هشتاد سانتی داره. سرم رو گذاشتم رو تمساحه و خوابیدم.
باز خریدار تخصصی شیرآلات و بشکه برگشته بود. این دفعه می گفت: لوازم منزل... خریداریم. تلویزیون... خریداریم. یخچال... گاز...
خواستم برم دم پنجره و بهش بگم مرتیکه یهو بگو آشغاااااااااااااااااااال... خریدارم.
نرفتم. دم تمساحه رو انداختم رو گوشم و خوابیدم.
خواب دیدم دم سفارت سوئدم. ولی واسه ویزای افغانستان. اصلن صف نبود این بار. اه چه حس گندی داشت سفارت سوئد. قشنگ حس می کردم که این بار هم از این خراب شده بدون ویزا بر می گردم. بعد رفتم پشت باجه شیشه ای یه. گفتم: من فقط پاسپورتم رو آوردم. کافیه؟ بعد یارو گفت: خانوم شما وقت ندارینا. الان ساعت چنده؟ موبایلم رو از زیر تن تمساحه کشیدم بیرون و نگاش کردم. گفتم: دوازده و بیست دقیقه. یارو گفت سفارت تا ساعت دوازده ویزا صادر می کنه. منم خوشحال بهش گفتم: باشه پس. من می رم فردا میام.
بعد هم گرفتم یک ساعت راحت خوابیدم.

2011-07-07T23:31:00.000+03:00

من چیز خاصی ندارم
شاید بشه گفت هیچی
رو هیچی غیرتی نمیشم هیچی واسم مهم نیست
من ناموس ندارم
چرا بی ناموس فحشه؟
بی ناموسی یه درده
یعنی تو یه سوسگم نداری که بشه ناموست
روش غیرتی بشی
مهم باشه واست

2011-07-07T13:51:00.000+03:00

بابام به عنوان کسی که منو شکلات خور بار آورد؛ با جایزه ها و عیدی ها و سوغاتی هایی که هممممیشه برای من فقط شکلات بوده؛ کاملن می دونه که من از شکلات سفید متنفرم. بعد دیروز رفته سه مدل شکلات سفید خریده برام. یه مدل قاطی با پرتغال؛ یه مدل قاطی با موز؛ یه مدل هم قاطی با توت فرنگی! بعد میگم بابا تو که می دونی من بدم میاد از شیر و شیکری که قاطی می کنن و اسمشو می زارن شکلات. بعد میگه نخوردی که اینا رو. اینا رو جدید زدن. بخور. هم توش توت فرنگی داره هم فندوق. تو هم هم توت فرنگی رو دوست داری تو شکلات هم فندوق رو!!!!!!
:D
تممممممام مردهای جهان همینن!!!
فقططططط دوست دارن سلیقه شونو به آدم تحمیل کنن

2011-07-03T23:31:00.001+03:00

پست می دهیم بالا برای اینکه ببینیم امروز چندم جولای است. آن بالا گوشه ی راست یا چپ وبلاگمان می زند که چندم است.
خرابیم.
بعععععععععله

به لطف دوربین دیجیتال

2011-07-01T22:23:00.000+03:00

احساس می کنم از پونزده شونزده سالگیم به بعد تا الان بی هویت بودم. چون فقط چند تا دونه عکس چاپ شده تو آلبومم هست از این دوران.

2011-06-25T13:37:00.000+03:00

یک باغچه ی خیلی بزرگ داشتیم. تابستون ها آب می ریختم یک گوشه اش و با گل آدم کوچولو درست می کردم. بعد فوتشون می کردم. شنیده بودم خدا آدم رو با گل درست می کنه و توشون فوت می کنه تا زنده بشن.

2011-06-18T12:16:00.001+03:00

اساس کشی کردم. با یه تاکسی. چهار هزار تومن ایران هم حدودن کرایه تاکسی دادم.
یاد اساس کشی های خونمون افتادم. از یه ماه قبل مامانم همه چیو می بست می زاشت کنار. نصف بیشتر چیزای آشپزخونه رو هم دست نمی زد. می گفت نوشو می خریم. بعد پروسه ی اساس کشی مون یه هفته طول می کشید. روزی یه کامیون اساس جا به جا می کردیم. تا هفته ی بعدشم البته بابام با ماشین خودش گل و گلدونای نازنینش رو می برد و می آورد. بعد یه ماه طول می کشید تا اتاقمو بچینم. شیش ماهم طول می کشید تا جا بی افتیم تو خونه ی جدید و عادت کنیم به همه چی.
الان ولی 4 تا کوله پشتی با خودم بردم با یه چایی ساز و یه پلوپز. همون دقیقه هم همه رو چیدم و اومدم. شیش ماه دیگه هم چه عادت کنم چه عادت نکنم ترم تموم شده و باید یه جا دیگه برم.

2011-06-05T01:27:00.000+03:00

هیچ وقت عشق اول کسی نبودم.
در حالی که با شروع هر رابطه ی جدید فکر می کردم دارم اولین عشق زندگیم رو تجربه می کنم.

2011-06-02T21:31:00.000+03:00

تو خونمون الان هیش کی نیست. همه رفتن رستوران. هیش کی آنلاین نیست که باهاش "چت" کنم. میام ایمیلم رو باز می کنم، هیچ اتفاقی حتا تو فیس بوکم نیفتاده چه برسه به ایملی چیزی از کسی. رسیورم هم خل شده کانالای فارسی رو نمی گیره وگرنه می زدم رو شبخیر مثل همیشه و میومدم پای کامپیوترم. صدای خندیدن و فارسی حرف زدن که بک گراند آدم باشه کمتر احساس تنهایی می کنه. دلم می خواد برم تو خیابون و بشینم کافه ای جایی. تنهایی بره خودم. ولی اونم نمیشه. خیلی پیش اومده که به این نیت از خونه رفته باشم بیرون ولی کافه های اینجا مثل کافه های خودمون نیست. اصلن من نمی دونم این قبرسیا چرا اینقد سرخوشن کلن. کافه هاشون همش موزیک بلند شاد می زارن و پر آدماییه که تخته بازی می کنن و می خندن یا دارن لاو می ترکونن تو بغل همدیگه.
دلم کافه تئاتر خودم رو می خواد. تنهایی. تو روزای برفی. یا روزای نارنجی و قرمز پاییزی شو. برم طبقه ی بالاش، کلاغای جهان کودک رو نگاه کنم و هات چاکلت خیلی معمولی ِ صالح علا رو بخورم.

2011-06-01T21:42:00.001+03:00

صبح توی سایت دانشگاه مخم رسمن گوزید. واقعن توضیح واضح تری از این نمی تونم راجع به شُکی که بهم وارد شد بدم. تمام آیتم های گوگل ریدر از اخبار امروز بود راجع به خانواده ی سحابی. نمی دونم چقدر طول کشید ولی یهو به خودم اومدم دیدم کلی آیتم نخونده مونده و هرچی پایین تر میرم همه چیز برام تلخ تر و تکراری تر میشه. همه رو از رید کردم. خنده ام گرفته بود. من مدلم اینه. وقتایی که هنگ می کنم؛ حالا چه از ناراحتی زیاد چه از دپرسی زیاد یا چه از خوشی زیاد، شروع می کنم به خندیدن. یاد چیزشرهایی که ملت براش اشک می ریزن تو عاشورا افتادم. دختر دنبال جنازه ی پدر، کشتن دختر بی گناه، پدر بی گناه، ظلم یزید،...
اه اعصابم خورد میشه.

2011-05-31T20:13:00.003+03:00

عاشق اون صحنه ی فیلم بودم که دوتایی نشسته بودن روبروی هم و از خودشون می گفتن. اول پسره نشست صاف و پوست کنده کل زندگی شو ریخت وسط. بعد دختره گفت: خب حالا نوبت منه؟... ممم... خب راستشو بگم یا دروغشو؟ بعد پسره بهش گفت: هر کدوم رو که خودت دوست داری بگو

هــــعــــی....
واقعن همچین پسرای عاشقی فقط تو فیلما هستنا

2011-04-27T15:52:00.002+03:00

نباید گذاشت هرکسی زیر سیگار آدم فندک بگیرد.

2011-03-25T16:42:00.000+02:00

چند سال تنهایی؟
صد سال؟

2007-01-29T19:23:00.000+02:00

سالار كه بيست سالش شه طلاقمو ميگيرم ازش
چه فايده اخه؟
اقا مرسي پياده ميشم

moostive

ماشین ِ برف

2006-11-29T00:24:00.000+02:00

.در اغلب موارد اینکه تو چی می‌بینی مهم نیست، مهم اینه که چه‌جوری می‌بینی
.دنبال بدترین پیش‌فرض ممکن نباش
.هِه
!شرط می‌بندم که دارین این چند سطر رو می‌خونین و حیرت‌زده‌این که من چی می‌خوام بگم
.این بهتره. همین‌جا بزن کنار
هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دونه که معنی واژه‌ی "راز" چیه!؟
.حدس می‌زنم یه راز باشه
!من سعی می‌کنم ماکروویو رو تعمیرش کنم ولی بهتر اینه که تو آشپزی یاد بگیری
.من تو اکسفورد زندگی می‌کنم
اون آدما کی بودن؟
ببخشید من وسط ِ یه‌کاری‌ام
!فردا زنگ می‌زنم بهتون اگه مشکلی نباشه
!من ماشین ِ برف نیاز نداشتم که؛ من یه کادیلاک الدورادو 75 خواسته بودم، سیاه یا نفتی
.تو آماده‌ای عزیزم؟ بجنب، همین حالاش هم داریم دیر راه می‌افتیم

موستیو

2006-11-08T22:42:00.000+02:00

یک: ریش از سر ِ تیغ سفید میشه، سر از زور ِ فکر. دارم فکر می‌کنم هفته‌ی دیگه مژگان همسایه‌ی ماست

دو: ایرانی‌ها رو که می‌دونی؛ اگه ولشون کنی، یا شور ازشون بیرون می‌یاد یا دشتی. پرسیدی دور ِ کمرشو؟ شیش تومن خوبه به خدا؛ چار تومن از این‌جاس تا سر‌ ِ کوه‌نور، دو تومن هم واسه توقف‌تون تو ویلا

سه: چند بار می‌پرسی؟ گفتم که مترو به‌سمت ِ میرداماد. رنگ نداشت اصلن، برگردون تو قوری. شما کی اینترنتتون وصل میشه؟

چهار: یادت نره صندوق پستی بگیری. چه عطری می‌زنی؟ خدا همون چیزی‌یه که مامانت گفت. من دستم بنده، پوشک ِ شایانُ عوض می‌کنی؟
جغد، جغد، جغد

moostive

دو گانه

2006-07-03T14:41:00.000+03:00

فرشاد رونامه های دیروز رو با بقیه ماله این ماه رو بکن تو یه کیسه فردا سر صبحونه حسن آقا که میاد بده بهش بنده خدا میره میفروشه به این نمکیا ثواب داره. سر کلاس ورزش هم به معلتون بگو چرا غیبت داشتی هفته ی پیش. ازسرویس هم جا نمونی دوباره. من رفتم پس. خدافظ. در رو قفل کن پشت سرم. خدافظ

تو راه برام یه شکلات مارس بخر و وقتی من دارم تو حیاط بازی میکنم برو تو اتاقمو یه جا قایمش کن. بعد برو تو آشپزخونه و یه قاشق بردار با یه قابلمه و از پنجره صدام کن تا بیام بالا و با هم بریم اتاقم . من تو اتاقم حرکت میکنم و تو هر وقت من به شکلات نزدیک تر شدم قاشق رو محکمتر و تندتر به قابلمه بزن. باشه؟

موستیو

2006-06-21T22:43:00.000+03:00

این یه داستان ِ کوتاه بود

قبول؟

نئو کانسپچوآل

2006-06-18T20:51:00.000+03:00

تصویر رو اینجا میتونین در سایز بزرگتر ببینین

قو...قو...قو

2006-06-14T11:06:00.000+03:00

صدای باز شدن در اتاقم که میاد خودمو به خواب میزنم و پتو رو هم تا نصفه میکشم رو سرم. پتوم رو میزنه کنار و من که نتونستم خودمو نگه دارم آروم یکی از چشمامو باز میکنم و میبنم که بابام بالای سرم هستن و دارن بهم لبخند میزنن صورتم رو که اصلاح میکنم تصمیم میگیرم گوش هام رو هم ببرم تا بعد دوباره در بیان. یکیشون رو خودم میبرم ولی قبل از بریدن اون یکی میرم سراغ مامانم و میگم مامان نظرت چیه؟ مامانم اولش عصبانی میشه و میگه این چه کاری بود با خودت کردی؟ ولی من قانعش میکنم که این فقط واسه تنوعه و خوب گوشم دوباره در میاد. بعدش هم ازش میخوام که اون یکی گوشم رو هم برام ببره و مامانم هم با اکراه مشغول به بریدنش میشه .یکی که ازش بدم میومده حالا به طرزعجیبی تبدیل شده به یه ماهی لجنی رنگ. میکنمش تو یه کیسه فریزر پر از آب و با خودم میبرمش بیرون. میبرمش سر یه آب کم عمق کثیف و ولش میکنم اونجا و بهش میگم چطوره؟ خوشت میاد؟ انتخاب با خودت بود. کافی بود بگی که گه خوردی و دیگه هم نمیخوری. تو راه برگشت سر یکی از مغازه های بازارچه ای که قبلا هم انگار گذری ازش رد شده بودم برادر بزرگمو میبینم و با هم میریم داخل
عصر اون روز بالای یه پل کوجولو رو سر یه رود باریک که چند تا اردک و مرغابی داشتن روش اینور و اونور میرفتن و آبش هم کم جریان بود ایستاده بودم که بعد از چند دقیقه یهو آبش خالی شد و من کلی ماهی سرخوی مرده تهش دیدم که روهم تلانبار شده بودن. از عموم که کنارم ایستاده بودن سوال کردم جریان چیه که جوابی بهم ندادن. یه رود دیگه هم با
فاصله ی خیلی کم ازجایی که بودیم جریان داشت. با عموم رفتیم سر اون یکی ولی آب اون پاک پاک بود و درجریان و هرچی هر دو نگاه کردیم هچ ماهی مرده ای توش ندیدیم. یه کاغذ خط‌‌‌ دار که روش یه تیکه شعر نوشته شده بود هم مدام جلوی چشمم میومد که فقط این ازش یادم مونده: قو... قو...قو

چند وقت بعد فهمیدم که اون خط از شعری رو که خونده بودم قو... قو...قو در اصل بوده: تو...تو..تو

نویسنده:موستیو

2006-05-23T22:14:00.000+03:00

گاهی سخت می‌گیرم
به خودم؛ و زندگی
و این جای خالیِ هضم نشده‌ي تو
و فراموش می کنم
که این جای خالی
هیچ چیز هم اگر نباشد
باز هم؛
!جای خالیِ توست
همین باید کافی باشد برای من

عکس از موستیو*

مرجع كامل مصارف يك گربه مرده

2006-01-17T09:03:00.000+02:00

محسن رسول اف

شهرها مال گربه ها هستند . گربه هاي پشمالو ، گربه هاي خوشگل ، گربه هاي رنگ و وارنگ ، گربه هاي چلاق و گربه هاي مرده كه از اين مدل آخر ، هر روز چند تايي را مثل پنيري كه روي نان تست ماليده باشند ، كف خيابان ها و بزرگراه ها پهن مي كنند
حالا فرض كنيد داريد با خودروی شخصيتان توي يكي از بزرگراه هاي شهرتان مي رانيد و ناگهان يكي از اين « گربه مرده» ها را مي بينيد كه فقط مرده و هنوز وارد فاز له شدن ، نشده است ؛ چه كار مي كنيد ؟ سرتان را با ناراحتي تكان مي دهيد و براي روح مرحوم دعا مي كنيد ؟ يا شايد به شهرداري منطقه زنگ مي زنيد و خبر را با آب و تاب و جزئيات كامل توضيح مي دهيد ؟ و يا...
خب ، من پيشنهاد مي كنم ، آرام ، خودرو را به كنار بزرگراه هدايت كنيد ؛ پياده شويد ، با دادن علامت هاي كافي ، با احتياط در عرض بزرگراه عبور كنيد و بعد از برداشتن « گربه مرده » آن را توي صندوق عقب خودرویتان بگذاريد . وقتي به خانه رسيدید مي توانيد گربه را با حالت مورد علاقه تان خشك كنيد – نپرسيد چه جوري و چطوري ؟ با سشوار هم مي شود گربه را خشك كرد . نگران نباشيد ؛ احتياجي به بلد بودن تاکسیدرمی و اين جور كارها نيست ! – و اگر مي خواهيد پنجشنبه يا جمعه دست خالي به مهماني يا تولد دوستان و آشناها نرويد ؛ « گربه مرده » را با كمي تغييرات به عنوان يك هديه فوق العاده جذاب و اسپشال به ميزبانتان تقديم كنيد: مثلاً مي توانيد يك جا سوزني شيك و مدرن براي مادربزرگتان بسازيد يا گهواره گرم و قشنگي براي بچه خواهرتان كه تازه به دنيا آمده درست كنيد و خلاصه هرجور عروسك ، اسباب بازي ، ميز ،‌ اسكيت ، تخته پاك كن و البته هر چيز ديگري كه به فكرتان مي رسد بسازيد. اما توصيه مي كنم قبل از هر كاري نگاهي به كتاب ارجمند « مرجع كامل مصارف يك گربه مرده » بيندازيد كه انصافاً پيشنهادهاي متنوع و راهگشایي دارد
خالق اين مرجع ، سايمون باند ، كارتونيست و تصويرگر صاحب نام بريتانيایی است كه عمده شهرتش را بايد به حساب مجموعه كارهاي « گربه مرده » گذاشت . با اين حال در كارنامه حرفه اي او كه محدود به مرزهاي بريتانيا هم نمي شود ، مي توان به فعاليت در روزنامه ها و نشرياتي نظير « پانچ »‌ ، « اسكواير » ، « ساتردي ايونينگ پست » و نيز همكاري مستمر با « نيويورکر » اشاره كرد

نخستين كتاب اين مجموعه بيست و دو سال پيش با عنوان « يكصد و يك مصرف يك گربه مرده »‌ منتشر شد . سايمون در معرفي اين كتاب با ظرافت به توضيح كارش مي پردازد
اينجا يك گربه است ؛ آنجا يك گربه است ؛ همه جا پر از گربه است
اگر گربه خانگيتان هر 9 تا جانش را استفاده كرده ؛ خب پس چرا مطلعيد ؟ دهميش را شما بهش بدهيد‌
در پي استقبال خوبي كه از اين كتاب شد ، سايمون كتاب دوم را با نام « صد و يك مصرف ديگر يك گربه مرده » چاپ كرد كه باز با موفقيت روبرو شد و در حالي كه همه ( و شايد حتي خودش ) فكر مي كردند ديگر سوژه هايش ته كشيده ، كتاب سوم و آخر اين مجموعه را ذيل عنوان مصارف يك گربه مرده در تاريخ ارائه كرد كه نگاهي طنز آميز به تاريخ و روايات مشهور آن دارد

بعدها هر سه كتاب در يك جلد و با عنوان اصلي « مرجع كامل مصارف يك گربه مرده » گرد هم آمد و فرصت بررسي بهتر آن را فراهم كرد . نگاه سايمون در اين مجموعه سرشار از تخيل ، كنايه و طنزي توأمان با هجو است كه آن را از اثري صرفاً سرگرم كننده به فرصتي دوباره براي بازخواني زندگي روزمره و حتي تاريخ بدل مي سازد، چنانكه خود او به روشني به اين هدف اشاره مي كند :‌ مسلماً اين مجموعه براي آنهائي نيست كه هيچ چيزي از طنز تلخ ناب نمي دانند گفتنی ها درباره باند بیش از این هاست. پس لطفا این نوشته کوتاه را فقط مدخلی در نظر بگیرید برای ورود به جهان آثار او و مخصوصا مجموعه « گربه مرده » ، به این امید که اگر بعد از اين ، گربه مرده اي را ديديد و يا دور از جان ، گربه ناز خودتان عمرش را داد به شما ، (دور از چشم انجمن هاي حمايت از حقوق حيوانات اهلي ، وحشي ، خانگي و … ) كمي صبر كنيد ؛ ابعاد مرحوم را به خاطر بسپاريد ؛ مرجع سايمون را برداريد تورقي بكنيد و با توجه به رنگ و ريخت و اندازه «‌ گربه مرده » مورد نظر ، دست به انتخاب بزنيد و اصلاً فكر نكنيد كه اگر گربه ها با مرده ي با ما آدم ها چنين كاري بكنند خوشمان مي آيد يا نه ؟

پی نوشت:این مطلب قبلن توسط نویسنده تو ماهنامه بین المللی کیهان کاریکاتور چاپ شده بود

همسايه ي پا ييني

2006-01-14T12:47:00.000+02:00

دود سيگار از پنجره دارد مي آيد تو.

باران نمي بارد امروز.

همسايه ي پا ييني باز دارد سيگار ميکشد.

سيگار بد است.

همسايه ي پا ييني انگار نمي داند که سيگار بد است.

پنجره را ميبندم.

شير چايم سرد شده است.

ليوان شير چايم را در ماکرو ويو ميگذارم.

زنگ در خانه را ميزنند.

در را باز ميکنم.

همسايه ي پا ييني است.

مي آيد تو; سيگار ديگري روشن ميکند و با هيجان از آخرين کتابي که خوانده - ناديا - مي گويد.

موستیو/ 13.01.2006

درخت هاي خيس زير باران

2005-11-12T15:17:00.000+02:00

مثل آبي که هميشه ساکت است، يک برگ از دفترم کندم و از پنجره به درخت هاي خيس زير باران زل زدم؛ چشم هایش را بست. هوا هم سرد بود. دوربين عکاسي ام را برداشتم و سوار دوچرخه رفتم سمت دريا. احساس مي کردم ابرها زير پاهایم اند که به ناگهان دیسکانکت شدم

توسط من و موستیو

سگ استف

2005-10-29T18:40:00.000+03:00

من و آماندا روي صندلي پشتي ماشين نشستيم و داريم درباره ي اسم بچه مون که قراره نه ماه ديگه به دنيا بياد بحث مي کنيم. هوا تقريباگرگ و ميشه و يه هزار پا داره قاه قاه مي خنده. جيمز داره کارتون سيمپسون ها رو نگاه مي کنه. ظاهراً قراره امروز هرودس يه حراج بزرگ داشته باشه

نمي دونم چرا سگ استف داره روي پل واق واق مي کنه

موستیو / Oct 2005

آني هال وودي آلن و من

2005-10-06T21:20:00.000+03:00

دراز که کشيدم روي تخت به سرم زد همين جوري چند خطي درباره ي هر چي که به ذهنم مي رسه بنويسم. خب، خوشبختانه کاغذ و زيردستي رو همون روي تخت پيدا کردم ولي براي خودکار مجبور شدم يه خورده اين ور و اون ور بشم؛ ولي از سر جام بلند نشدم، هم زمان داشتم فيلم آني هال وودي آلن رو هم دنبال مي کردم که هواپيما بلند شد

موستیو / 07.11.2004

زرد

2005-10-03T17:43:00.000+03:00

امشب وهم دریا گنگ است و من از مساله ی زرد بیدار شدم

موستیو / شهریور80

و غیره

2005-09-06T21:16:00.000+03:00

موستیو/ 1381

در قرمز

2005-08-27T14:25:00.000+03:00

از سر تنهايي، خسته، در قرمز را باز مي گشايم و
حواسم هست كه بي صدا ببندمش
دير وقت است و همه جا تاريك
كمي دور تر صدايش كه مي كنم؛ كليد مي افتد
در قرمز اينجا هم هست، مي دانستم
زير سقفم حالا؛ اما خيس بارانم
كاغذي در دست ، آيينه اي مي بينم
دير وقت است،
آهسته به در مي كوبم و صدايي است كه
بعد مرا مي خواند و به من چيزها مي گويد و
صدايي ديگر كه از پنجره آمد تو
پنجره باز بود
آهسته آينه را مي بينم
دير وقت است
چند قدمي بعد؛ صدا مي آيد باز
كليد كوچكم در دست و من كه به اجبار روي پل مي ايستم و سئوالي كه نمي دانم چرا پرسيدم
ساعتي بعد
كاغذي در دست باز مي گردم
اما در قرمز را اين بار كمي زودتر مي بينم.
موستیو / Guildford / University of Surrey / 3:30 a.m

گرمن

2005-08-20T12:26:00.000+03:00

دشتي از رنگ ،
خاکستري
و مردم که امروز فراوانند اينجا
کودکان خندان
و آن بچه که به من چيزي گفت ؛ قبل از آن بن بست
و پرسش که همان پاسخ را جور ديگري مي داد
باد مي آمد
و من به تماشاي گرمي شهر بودم
و در انديشه ی خطي از آهن که همانجا مي رفت
بعد از اين فهميدم فاصله ها کوتاه اند ؛
شايد به اندازه ي وسعت آن خاک که در آب بود
و من مي ديدم
يا به اندازه ي انبوهي از حرف ها
که در آن گوشه ي نزديک متراکم بودند
شهر من اينجا نيست
ولي
باد خيس ساحل و نفس اسبش را که کنارم هست
مثل شهرم دوست دارم .
بند ر ترکمن ، اسکله
فروردين 80 / موستیو